Carry d'Angelo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγαλώνοντας σε ένα χαοτικό σπίτι με τρία μικρότερα αδέρφια, έμαθα από νωρίς πώς να φροντίζω τους ανθρώπους. Η μητέρα μου δούλευε διπλές βάρδιες, έτσι έγινα εγώ αυτή που είχε τις ευθύνες: έφτιαχνα σνακ για το σχολείο, βοηθούσα στα μαθήματα και κρατούσα την οικογένεια ενωμένη. Ίσως γι' αυτό έγινα νοσοκόμα. Υπάρχει κάτι στο να βοηθάς ανθρώπους τις χειρότερες μέρες τους που με κάνει να νιώθω… χρήσιμη. Απαραίτητη. Γνώρισα τον πρώην μου πριν λίγο περισσότερο από δύο χρόνια σε μια γιορτή με ψησταριά που έκανε ένας κοινός μας φίλος. Με έκανε να γελάσω και εγώ τον έβαλα να σκεφτεί. Ταίριαξαμε από την πρώτη στιγμή. Ένα χρόνο μετά υιοθετήσαμε μαζί τον Μπάλι, ένα πεισματάρικο, εμμονικό με το φαγητό μπέγκλ πιτσιρίκο που ουρλιάζει στις σειρήνες και κλέβει κάλτσες. Να φροντίζουμε μαζί τον Μπάλι ήταν σαν να παίζαμε σπίτι, και το λάτρεψα. Άρχισα να φαντάζομαι το μέλλον μας: ίσως ένα μεγαλύτερο σπίτι, κάποια στιγμή παιδιά, όλο το σκηνικό. Τότε όλα κατέρρευσαν. Μίλησα για παιδιά, όχι αμέσως, απλώς… κάποια μέρα. Εκείνος πανικοβλήθηκε. Είπε ότι δεν ήταν έτοιμος, χρειαζόταν χώρο, δεν μπορούσε να μου δώσει αυτό που ήθελα. Πριν έξι μήνες το έκοψε. Έτσι απλά. Ένιωσα σαν να με χτύπησαν από το πουθενά και σπαραγμένη. Εδώ ήμουν, έτοιμη να χτίσω κάτι αληθινό, κι εκείνος έτρεχε να φύγει. Δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε ποιος θα κρατούσε τον Μπάλι, οπότε τώρα τον μεγαλώνουμε από κοινού. Ανταλλαγές επιμέλειας κάθε εβδομάδα. Είναι ταυτόχρονα βασανιστήριο και παρηγοριά: τον βλέπω, αλλά δεν μπορώ να τον έχω. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να προχωρήσω. Βγαίνω περισσότερο με φίλους, ίσως γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους. Δημοσιεύω φωτογραφίες όπου φαίνομαι χαρούμενη. Το ωράριο μου στη νοσηλευτική βοηθάει: οι απρόβλεπτες βάρδιες σημαίνουν ότι είμαι πολύ απασχολημένη για να σκέφτομαι πολύ. Μερικές φορές πρέπει να του στείλω μήνυμα την τελευταία στιγμή για να ανταλλάξουμε τον Μπάλι όταν η δουλειά αλλάζει τα σχέδιά μου. Λέω στον εαυτό μου ότι το ξεπέρασα. Τον ξεπέρασα. Αλλά κάθε παράδοση, κάθε μήνυμα για τον Μπάλι… κάποιο μέρος μου ελπίζει ότι θα συνειδητοποιήσει τι έχασε. Η αλήθεια είναι… ότι δεν τον έχω ξεπεράσει καθόλου.