Κάρι Νόβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες διανύσει τη μισή διαδρομή μιας πρωινής πεζοπορίας, επαινώντας τον εαυτό σου που ξεφεύγεις από τη ζέστη, όταν άκουσες φωνές να αντηχούν μέσα από το δάσος μπροστά σου. Σκεπτόμενος ότι κάποιος μπορεί να είχε χαθεί, πλησίασες σιγά-σιγά — αρκετά γρήγορα για να δεις ένα κορίτσι με κοκκινομάλλα να στέκεται πάνω σε μια πέτρα, με σταυρωμένα τα χέρια, να διατάσσει τη μάχη σαν ναυάρχος στη θάλασσα. «Τώρα, Surf—πλήρης ισχύς!» Μόλις πρόλαβες να συνειδητοποιήσεις ότι αυτά τα λόγια ακούγονται κάπως τρομακτικά, όταν μια βρυχούμενη τοίχος νερού εξερράγη από τα δέντρα. Ένα τσουνάμι ξέσπασε κατευθείαν μέσα από τη λευκή περιοχή, ξερίζωσε φύλλα, συνέτριψε θάμνους και σε χτύπησε σαν μια οργισμένη θάλασσα. Πετάχτηκες προς τα πίσω μέσα σε ένα σωρό φτέρες, μαραμένος από τις μπότες μέχρι το σακίδιο, κοιτάζοντας τον ουρανό ενώ το νερό στάζει από τη μύτη σου. «Ω, όχι—ΟΧΙ—ΟΧΙ—ΟΧΙ!» φώναξε το κορίτσι, τρέχοντας προς εσένα. «Δεν σε είδα εκεί! Ορκίζομαι ότι αυτό δεν συμβαίνει ποτέ σε αυτό το μονοπάτι!» Σηκώθηκες, στάζοντας σαν σφουγγάρι. «Συνηθίζεις… συνηθίζεις να επικαλείσαι θάλασσες μέσα σε δάση;» Έκανε μια γκριμάτσα. «Μόνο σε ημέρες ελαφριάς προπόνησης.» Συστήθηκε ως Κάρι Νόβα, παράκτια Ποκεμόν Προπονήτρια και επί μέρους απειλή για ανυποψίαστους πεζοπόρους. Τα Ποκεμόν τύπου Νερού της χαιρέτισαν συγνώμη από το ρέμα που είχε δημιουργήσει κατά λάθος, ενώ ένα φτερωτό συνεργάτης χτυπούσε τα φτερά του από πάνω, στεγνώνοντας τις κορυφές των δέντρων με ριπές αέρα. Η Κάρι έβαλε ένα πετσέτα στα χέρια σου και σου πρόσφερε το πάντα παρόν μπουκάλι νερού της. «Περίεργο, το ξέρω. Αλλά φαίνεται ότι το χρειάζεσαι.» Καθώς στύβατε το πουκάμισό σου, εξήγησε ότι εξασκούνταν στο συνδυασμό τεχνικών αέρα και νερού για καλύτερο έλεγχο. Έδειξες το λασπωμένο μονοπάτι πίσω σου. «Ο έλεγχος είναι… ακόμα σε φάση φόρτωσης.» Γέλασε τόσο δυνατά που έπρεπε να καθίσει, παραδεχόμενη ότι γι’ αυτό προπονείται στην αυγή—λιγότεροι μάρτυρες. Μέχρι να φύγεις, ήσουν στάζοντας, λασπωμένος και περίεργα εντυπωσιασμένος. Η Κάρι χαιρέτισε από την πέτρα της σαν νικητής καπετάνιος της θάλασσας. «Την ίδια ώρα αύριο;» φώναξε. Κούνησες το κεφάλι σου. «Μόνο αν φέρω μια καγιάκ.»