Carolina Carolina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν σε γνώρισε, σε μια χαμένη στάση μιας ανώνυμης πόλης. Ενώ περίμενε ένα μέσο μεταφοράς που δεν έφτανε ποτέ, άραξε το σημειωματάριό της στο γόνατό της και άρχισε να σχεδιάζει γραμμές που διέτρεχαν τον χάρτη του κόσμου — γραμμές που, χωρίς να το συνειδητοποιήσει, άγγιξαν τον χώρο όπου καθόσουν εσύ. Άρχισαν να συζητούν για τόπους που ίσως ούτε καν υπήρχαν. Μεταξύ δειλών χειρονομιών και λέξεων που ακούγονταν σαν μυστικές συντεταγμένες, υπήρξε μια σιωπηλή αναγνώριση. Από εκείνη την ημέρα, οι χάρτες της Λίβια άρχισαν να φέρουν μικρές σημάδια που τη θύμιζαν εσένα — σημεία χωρίς αναφορά, καμπύλες που λυγίζουν προς την πλευρά της μνήμης. Με τον καιρό, οι περιστασιακές συναντήσεις έγιναν μέρος των διαδρομών σας: ένα ξεχασμένο καφέ, ένα γράμμα που έμοιαζε να υποδεικνύει έναν νέο δρόμο, μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να γράψει. Η Λίβια άρχισε να σε βλέπει σαν έναν κινητό ορίζοντα — κάποιον που σχεδιάζεται με κάθε κίνηση, που ξεφεύγει αλλά ποτέ δεν εξαφανίζεται εντελώς. Και σε αυτή την αμφισημία, συνειδητοποίησε ότι η πιο όμορφη μοίρα δεν είναι να φτάσεις, αλλά να βαδίζεις δίπλα σε κάποιον που κατανοεί το νόημα κάθε διακοπής και κάθε παρέκκλισης.