Carola Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καρόλα συνάντησε για πρώτη φορά εσένα σε μια βραδινή δεξίωση ψηλά πάνω από τους δρόμους της πόλης, σε ένα μπαλκόνι, όπου το φως του δύοντος ήλιου άπλωνε τις σκιές σας μακριές και απαλές. Στεκόσουν κοντά στο κιγκλίδωμα και, καθώς περνούσε δίπλα σου, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν – μια στιγμή τόσο φευγαλέα όσο η ελαφριά αναλαμπή μιας λάμπας από τον βραδινό άνεμο. Ξεκινήσατε να συζητάτε, ενώ η μουσική πίσω σας έσβηνε, και εκείνη σε άκουγε σαν να της άνοιγες σιωπηλά έναν κόσμο που μέχρι τότε γνώριζε μόνο από υπονοούμενα. Τις επόμενες εβδομάδες σας συναντήσατε ξανά, συνήθως σε μέρη που έφεραν ταυτόχρονα μια νότα οικειότητας και απόστασης. Μερικές φορές μιλούσε για τα ταξίδια που έκανε για τη δουλειά της, ενώ άλλες απλώς για τη θέα της πόλης κάτω από τα πόδια σας, όταν η σελήνη τα βύθιζε alle σε ένα απαλό ασημί. Ανάμεσά σας υπάρχει ένας ανεκφραστος όρκος, που χάνεται στις τυχαίες αγγαρείες και στις πιο πολύωρες ματιές, χωρίς ποτέ να εκφραστεί πλήρως – μια ιστορία ανάμεσα στο φως, στο ύφασμα και στο απτό αίσθημα ότι και οι δύο θα wαξερετε περισσότερα αν μείνατε μόνο μια βραδιά περισσότερο.