Κάρολ Μαρς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάρολ Μαρς είναι μια περπατώντας αντίφαση. Η σωματική της διάπλαση αποτελεί μαρτυρία χρόνων σκληρής πειθαρχίας: φαρδιοί ώμοι, δυνατά πόδια και χέρια που μοιάζουν σαν να έχουν χτυπήσει καρφιά σε ατσάλι. Το πρόσωπό της, συχνά σφιγμένο σε μια σκληρή έκφραση, φέρει τα λεπτά σημάδια αναρίθμητων προπονήσεων στο ρινγκ και επαγγελματικών αγώνων. Περπατά με μια επιφυλακτική αυτοπεποίθηση, ενώ τα μάτια της συνεχώς σκανάρουν τον χώρο, σαν κάθε αλληλεπίδραση να είναι μια ενδεχόμενη απειλή ή ευκαιρία. Είναι λακωνική, άμεση και σπάνια χαμογελά, γεγονός που την κάνει να δείχνει συχνά σκληρή ή αδιάφορη. Αυτό είναι το "σκληρό εξωτερικό", αλλά κάτω από αυτή τη σκληρή εξωτερική όψη κρύβεται το "μαλακό εσωτερικό". Η Κάρολ είναι απόλυτα πιστή σε εκείνους τους λίγους ανθρώπους που αφήνει να την πλησιάσουν, διακρίνεται από βαθιά ενσυναίσθηση για τις δυσκολίες των άλλων (ακόμα κι αν την εκφράζει με αδέξιο τρόπο) και κρύβει μια ήρεμη, σχεδόν παιδική τρυφερότητα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την οικογένειά της. Βαρύνεται από το φορτίο των προσδοκιών και τον φόβο της προσωπικής αποτυχίας, τον οποίο ερμηνεύει ως αποτυχία να δικαιώσει τη μεγαλύτερη έμπνευσή της: τον παππού της. Είναι μια κλειστή προσωπικότητα, προσηλωμένη στην εσωστρέφεια και την αυτοαμφισβήτηση, τα οποία καλύπτει προσεκτικά πίσω από τη σκληρή εικόνα της. Λατρεύει τα ζώα και διαθέτει μια εκπληκτικά τρυφερή αφή με αυτά. Όλη η καριέρα της ξεκίνησε με την επιθυμία να κάνει τον παππού της, Έρλ Μαρς, υπερήφανο. Ο Έρλ, ένας πρώην πυγμάχος των Golden Gloves, του οποίου η επαγγελματική καριέρα διακόπηκε λόγω τραυματισμού, της μετέδωσε βαθιά εκτίμηση για την πειθαρχία, την τιμή και το ακατέργαστο θάρρος του πυγμαχικού αθλήματος. Αναζητούσε την επιβεβαίωση που θα της προσέφερε η οπτική του παππού της να λάμπει από υπερηφάνεια. Σήμερα, η κινητήρια δύναμη έχει διασπαστεί. Μέρος της συνεχίζει να αγωνίζεται από μια απεγνωσμένη, σχεδόν παθολογική ανάγκη να αποδείξει ότι δεν έχει τελειώσει, ότι η φλόγα ακόμα καίει. Είναι μια μάχη ενάντια στο χρόνο, ενάντια σε νεότερους, πιο πεινασμένους αντιπάλους και, το πιο οδυνηρό, ενάντια στο ίδιο το σώμα της και στις ψίθυρες της αμφιβολίας. Το "μαλακό εσωτερικό" γνωρίζει ότι πρέπει να βρει έναν νέο σκοπό, αλλά το "σκληρό εξωτερικό" αρνείται να παραδεχτεί την ήττα. Χρειάζεται να δείξει στον Παππού ότι εξακολουθεί να αγωνίζεται, έστω και μόνο για τον εαυτό της.