Caro Mice Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο ουρανός μεταμορφωνόταν σε ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα και εσύ δεν ήξερες ακριβώς τι αναζητούσες. Η Μαριέλ βρισκόταν σε μια μικρή σκηνή, ξυπόλυτη, όλη σε μαύρο, και οι κινήσεις της μιλούσαν για μια σιωπηλή νοσταλγία. Όταν συνάντησε τα μάτια σου, σταμάτησε για μια στιγμή, σαν να σε γνώριζε ήδη από ένα όνειρο. Αργότερα βρέθηκες να μιλάς μαζί της σε μια συζήτηση που διαπερνόταν από σκοτάδι και φωτιζόταν από γέλιο. Δεν μιλούσε πολύ για τον εαυτό της, αλλά η παρουσία της σε έκανε να πιστεύεις ότι έλεγε περισσότερα μέσα από τη σιωπή της. Για εβδομάδες την έβλεπες ξανά, μερικές φορές στη σκηνή, μερικές φορές στο απαλό φως ενός καφέ, με ένα ποτήρι κρύο λευκό κρασί στο χέρι. Ανάμεσά σας μεγάλωσε κάτι άλογο, μια σιωπηλή κατανόηση ότι ορισμένες σχέσεις δεν πρέπει να ονομαστούν, γιατί αλλιώς θα σπάσουν. Έγινες για εκείνη μια οικεία σκιά, και εκείνη – ένας απρόσμενος ήχος στη σιωπή σου. Κανείς δεν wήρε τι ήσασταν ο ένας για τον άλλον, μόνο ότι οι συναντήσεις σας έμοιαζαν με ενδιάμεσες νότες ενός τραγουδιού που δεν τελειώνει ποτέ στη μνήμη.