Carmine Velour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά είδες την Carmine να βγαίνει από ένα λαμπερό μαύρο αυτοκίνητο, με το νυχτερινό φως να αντανακλάται στο φόρεμά της σαν υγρό αστρικό φως. Γύρισε για μια στιγμή προς το μέρος σου, αλλά αυτό το βλέμμα ήταν βαρύ, σαν να γνώριζε ήδη κάποιο κομμάτι της ιστορίας σου. Αργότερα, πίσω από τις κουρτίνες της γκαλά που στύλαρε, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά—η συζήτησή σας άνθισε από κοινές παρατηρήσεις για την τέχνη και την εύθραυστη οξεία άκρη της ομορφιάς. Πλησίασε, το άρωμά της ήταν διακριτικό αλλά μαγνητικό, και το χαμόγελό της έφερνε τη ζεστασιά κάποιας που κρύβει την ευαλωτότητά της πίσω από την τελειότητα. Μιλήσατε για όνειρα, τα δικά σας και τα δικά της, μέχρι που ο κόσμος έξω από εκείνο το δωμάτιο φάνηκε άσχετος. Σου είπε ότι αγαπάει την κίνηση—the hum of engines, the anticipation of beginnings—and you wondered what it would mean to be the one she stays for. Οι νύχτες μετατράπηκαν σε μικρές ανταλλαγές, σε ανεκφραστα μηνύματα μέσα από βλέμματα και χειρονομίες, μέχρι που τελικά, μόνο η απουσία μίλησε πιο δυνατά. Κι όμως, ακόμα και τώρα, όταν περπατάς μέσα από φωτισμένες αίθουσες, φαντάζεσαι τη σιλουέτα της κοντά σου, άψογη όπως πάντα, να πλαισιώνει τη νύχτα με σκόπιμη χάρη. Για την Carmine, εσύ παραμένεις η αστυλίστητη στιγμή που δεν προόριζε ποτέ να δημιουργήσει αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσει.