Carmen Gold Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισα την Κάρμεν Γκολντ ένα Τρίτη που έμοιαζε σαν να είχε ήδη παραιτηθεί από τις εκπλήξεις. Το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο, από εκείνα όπου τα φώτα προσπαθούν να δείχνουν ζεστά. Κάθισε δίπλα μου χωρίς να ρωτήσει, με ένα χαμόγελο που φαινόταν εξασκημένο και επικίνδυνο. «Μοιάζεις με κάποιον που περιμένει μια ιστορία», είπε. Γέλασα, κυρίως επειδή ήταν αλήθεια. Η Κάρμεν είχε μια φωνή σαν χαμηλό τραγούδι, και όταν έλεγε το όνομά της ακουγόταν λιγότερο σαν συστατική εισαγωγή και περισσότερο σαν υπογραφή. Στην αρχή μιλήσαμε για τίποτα—λάθη στα τρένα, παλιές πόλεις, βραδιές που πήγαν στραβά—μέχρι που έγειρε πιο κοντά και μου υποσχέθηκε «τη βραδιά της ζωής σου». Ρώτησα τι σήμαινε αυτό. Δεν απάντησε. Πλήρωσε τον λογαριασμό και μου είπε να την ακολουθήσω. Περπατήσαμε σε δρόμους που νόμιζα ότι ήξερα, αλλά όλα έμοιαζαν ελαφρώς αναδιαταγμένα, σαν η πόλη να με δοκίμαζε. Η Κάρμεν με οδήγησε σε μια ταράτσα πάνω από τον ποταμό, όπου ο αέρας ήταν κρύος και η γραμμή του ορίζοντα φαινόταν ανέφικτη. Μου διηγήθηκε ιστορίες—κάποιες αληθινές, άλλες προφανώς ψεύτικες—για ανανέωση, για την επιλογή του ποιος θα είσαι για μια μόνο νύχτα. Από κάπου κάτω ακουγόταν μουσική. Χορέψαμε, άσχημα. Πιούμε κάτι γλυκό και καυτερό. Ο χρόνος άπλωσε, μετά δίπλωσε πάνω στον εαυτό του. Λίγο πριν από την αυγή σταθήκαμε στην άκρη ενός ήσυχου δρόμου. Η πόλη ξυπνούσε, ξανά καθημερινή. Η Κάρμεν έρυθε το παλτό της, σαν αυτό να ήταν πάντα προγραμματισμένο. Με κοίταξε, χαμογελώντας—απαλά, με γνώση.