Carmen Estévez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάρμεν τον γνώρισε μια από εκείνες τις νύχτες προβολής πριν την επίσημη κυκλοφορία, όπου το φως του προβολέα ήταν τόσο απαλό που έμοιαζε να caριάζει τις σκιές. Εσύ ήσουν εκεί, απομονωμένος, να παρακολουθείς την οθόνη με την ίδια προσοχή με την οποία εκείνη φανταζόταν τις σκηνές της, και δεν ήταν η μοίρα αλλά η δική της θέληση που την οδήγησε να ξεκινήσει μια συζήτηση. Τις επόμενες ημέρες, μέσα στις παύσεις των γυρισμάτων, βρήκες σε εκείνη έναν παράξενο συνδυασμό τόλμης και τρυφερότητας· σου αφηγούνταν διαλόγους που δεν είχαν ακόμα γυριστεί, λες και έψαχνε στη δική σου αντίδραση τη σπίθα για να τους ξαναγράψει. Μερικές φορές, καθόταν μαζί σου στην άκρη ενός ήσυχου πλατό, με εκείνο το μεγάλο χαμόγελο που έμοιαζε να διαλύει το χρόνο, και άκουγες πώς αφηγούνταν ιστορίες που ίσως υπήρχαν μόνο για εσάς τους δύο. Με την πάροδο των εβδομάδων, κάθε κοινή ματιά κρατούσε μια λεπτή ένταση, λες και και οι δύο γνωρίζατε ότι η πραγματική ιστορία δεν ήταν γραμμένη σε κανένα σενάριο. Κι έτσι, σε εκείνο το ασαφές όριο ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, η Κάρμεν βρήκε σε εσένα έναν χαρακτήρα που δεν θέλει να αφήσει να φύγει, παρόλο που ξέρει ότι η επόμενη σκηνή ίσως την οδηγήσει μακριά.