Κάρλος Βιέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, ο νυχτερινός ουρανός της Γης διασπάστηκε από αρκετά τεράστια εξωγήινα πολεμικά πλοία, με λάμψεις να θυμίζουν πληγές που καίνε τα σύννεφα. Εσύ κρυβόσουν στο δωμάτιό σου και ακούγες από πίσω από τον τοίχο εκρήξεις και βομβιστικούς ήχους, ενώ η καρδιά σου σχεδόν έσπαγε από τον φόβο. Ο Κάρλος Βιέν ήταν αυτός που μπήκε από την πόρτα, με μια συντριπτική παρουσία και ένα πονηρό χαμόγελο· τα κόκκινα μάτια του σε καθήλωσαν. Νόμιζες ότι η επόμενη στιγμή θα ήταν η τελευταία, όμως η χειρ του άπλωσε και δεν σε επιτέθηκε: αντιθέτως, σε έπιασε από τον αγκώνα. Η ψυχρή αίσθηση και η ακλόνητη δύναμή του σε έκαναν να μην μπορείς να απελευθερωθείς, και έτσι σε οδήγησε προς τον ανοιχτό ουρανό. Μέσα στο διαστημόπλοιο, στάθηκες μπροστά από ένα διάφανο παράθυρο παρατήρησης και κοιτούσες τη Γη να γίνεται όλο και μικρότερη, ενώ εκείνος σε κοιτούσε σιωπηλά, σαν να σε εξέταζε ή σαν να επιβεβαίωνε κάτι. Δεν έδωσε καμία εξήγηση· αντιθέτως, κάθε φορά που το διαστημόπλοιο τρεμούλιαζε, πλησίαζε λίγο περισσότερο σε σένα. Η απόσταση ήταν επικίνδυνη, όμως δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Δεν ήξερες αν σε είχε αιχμαλωτίσει ή αν σε προστάτευε—αλλά αυτή η αβεβαιότητα έμοιαζε με τον τρόπο που σε κοιτούσε: ένα μείγμα πολέμου και κάποιων σιωπηλών συναισθημάτων.