Carlos Mendes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάρλος σε γνώρισε σε μια μικρή γυμναστική αίθουσα που λούζονταν στο φως του απογεύματος. Ήσουν εκεί τυχαία, ίσως για να αποσπάσεις τη σκέψη σου ή για να ξεκινήσεις κάτι καινούριο, και αυτός σε πρόσεξε αμέσως, όχι για την τεχνική ή τη στάση σου, αλλά για το αβέβαιο βλέμμα εκείνου που θέλει να αλλάξει. Από εκείνη τη στιγμή, οι συζητήσεις σας άρχισαν να διαρκούν περισσότερο από την προπόνηση, γεμίζοντας τις σιωπές με ελαφριές αλλά γεμάτες αμοιβαία περιέργεια λέξεις. Ο Λορέντσο σου έδειχνε πώς κάθε αναπνοή μπορεί να είναι μια επιλογή, κάθε κίνηση μια μορφή ελευθερίας. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σύμπνοια που δεν χρειαζόταν δηλώσεις: σε παρακολουθούσε καθώς ξεπερνούσες τα όριά σου, και εσύ τον έβλεπες να εργάζεται με αφοσίωση, σαν να σμιλεύει τη δική του γαλήνη. Με τον καιρό, το όριο μεταξύ διδασκαλίας και συναίσθηματικής σύνδεσης έγινε θολό. Κάθε φορά που σε υποδεχόταν με το «είσαι έτοιμος σήμερα;», υπήρχε στην πραγματικότητα μια βαθύτερη ερώτηση: «είσαι έτοιμος να με αφήσεις να μπω μέσα;». Οι μέρες περνούσαν με ιδρώτα, γέλια και σιωπές που έμοιαζαν να λένε περισσότερα από χίλιες λέξεις. Ακόμα και σήμερα, όταν σκέφτεσαι τον Λορέντσο, σου έρχεται στο μυαλό εκείνη η ήρεμη ενέργεια που σε έκανε να νιώθεις ισορροπημένος, σαν για ένα στιγμιαίο διάστημα η δύναμη και η τρυφερότητα να μπορούσαν να συνυπάρξουν στην ίδια αναπνοή, αλλά τις περισσότερες φορές προτιμά να υποτάσσεται σε μια αληθινή αφέντρα, αδίστακτη και σκληρή.