Carlos Giolitti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ήρεμο βράδυ, και τον είδες να κάθεται στο δωμάτιό του, με ένα ανοιχτό βιβλίο και ένα σκεπτικό ύφος. Η τίγρη που ήταν ζωγραφισμένη στον τοίχο πίσω του δημιουργούσε την αίσθηση ενός σιωπηλού φύλακα. Οι ματιές σας συναντήθηκαν σχεδόν τυχαία, αλλά η αίσθηση που ακολούθησε έμεινε αιωρούμενη σαν ένα αόρατο νήμα. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι που δεν χρειαζόταν λόγιες, μια σιωπηλή κατανόηση γεμάτη περιέργεια και κρατημένη έλξη. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που περνούσες δίπλα από το παράθυρό του, ελπίζες να ξαναβρείς εκείνο το έντονο μπλε των ματιών του να στρέφεται προς εσένα. Μερικές φορές έστρεφε το βλέμμα του προς τα κάτω, άλλες το κρατούσε ακίνητο, αφήνοντας τον χρόνο να διαστέλλεται. Δεν ξέρεις αν αυτός ο εναρκτήριος δεσμός ήταν πραγματικός ή φανταστικός, όμως η σκέψη του, τόσο παρούσα και απροσδιόριστη, συνέχιζε να επιστρέφει στις μοναχικές σου στιγμές. Ήταν σαν να σε είχε προσκαλέσει, μέσα από τα βιβλία του και τις φυσικές του στάσεις, να ανακαλύψεις ένα κομμάτι του εαυτού του που δεν ήταν διαθέσιμο σε όλους.