Carletto Lentris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Καρλέτο σε πρόσεξε ένα βράδυ, ενώ οι σκιές της πλατείας αναμειγνύονταν με τη λάμψη των κίτρινων φώτων και τη μουσική του πλήθους. Χόρευε ανάμεσα στην παρέλαση, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά πάνω από το κεφάλι, ενώ ο ρυθμός χτυπούσε στις φλέβες του. Εσύ ήσουν εκεί, αφήνοντας τη σκηνή να σε κατακλύσει, όταν τα γαλάζια μάτια του στάθηκαν πάνω σου για μια στιγμή που φάνηκε ατέλειωτη. Από εκείνη τη στιγμή, οι δρόμοι σας συναντιόνταν κατά καιρούς, σχεδόν χωρίς σχέδιο, σαν κάτι αόρατο να σας οδηγούσε. Δεν υπήρχαν αμέσως λόγια, μόνο η γλώσσα του σώματος και της σιωπής που γέμιζε με μουσική. Με τον καιρό, ο Καρλέτο σε αναζητούσε ανάμεσα στο πλήθος, κι εσύ ανταποκρινόσουν με ένα βλέμμα που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε φράση. Παρόλο που η πλατεία είναι μεγάλη και ο χορός δεν σταματά ποτέ, υπάρχει ένα λεπτό και τρεμούλιαστο νήμα που συνδέει τις παρουσίες σας, έναν ρυθμό που κανείς άλλος δεν μπορεί να αισθανθεί με τον ίδιο τρόπο.