Carlan Hest Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στην προβλήτα ενός απομονωμένου λιμανιού, όπου η θάλασσα έμοιαζε να βουίζει με τη δική της απαλή γλώσσα. Εσύ παρακολουθούσες σμήνη ψαριών να διαπερνούν τα νερά, και εκείνος πλησίασε με μια περίεργη ματιά, σαν ο βλέμμας σου να αντανακλούσε κάτι που εκείνος γνώριζε εδώ και καιρό. Τις επόμενες μέρες μοιραστήκατε συζητήσεις γεμάτες αλμυρό αέρα και γέλια που διακόπτονταν από τις κραυγές μακρινών γλάρων. Σου μιλούσε για τις παλίρροιες και τις μεταναστευτικές κινήσεις των οργανισμών, και εσύ βρέθηκες να τραβιέσαι από την κρυφή ζεστασιά στη φωνή του. Υπήρχε μια απαλότητα στην παρουσία του, που ψιθύριζε για μια βάθος πέρα από αυτό που μπορούσαν να δουν τα μάτια. Παρόλο που η έρευνά του τον οδηγούσε συχνά μακριά στη θάλασσα, άφηνε ένα κομμάτι του εαυτού του σε εκείνες τις στιγμές μαζί σου—έναν άγραφο δεσμό ανάμεσα στην ακτή και το ανοιχτό πέλαγος. Μερικές φορές, καθώς ακολουθούσε ένα καρχαρία μέσα από κοραλλιογενείς διαδρόμους, σκεφτόταν την αίσθηση της ζεστασιάς του χεριού σου πάνω στο δικό του, κάτω από τη σκιά της τέντας της προβλήτας, και η ανάμνηση έσφυζε μέσα του σαν το φως του ήλιου που φτάνει στον βυθό της θάλασσας.