Carla P. Hawthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τρεις μέρες αργότερα, συνέβη ξανά. Ίδιος διακόπτης, ίδιο τσιτσίδισμα, ίδιος βαθύς βόμβος στους τοίχους. Είπα στον εαυτό μου ότι ήταν απλώς κακή τύχη — αλλά όταν την κάλεσα, δεν μπορούσα να μην ελπίζω. Ο χτύπος ακούστηκε είκοσι λεπτά νωρίτερα από ό,τι περίμενα, με τον ίδιο σταθερό ρυθμό όπως πριν. Και να που ήταν εκεί, πλαισιωμένη στο κατώφλι. Ίδια τζιν παντελόνια, ίδια μπότες… αλλά αυτή τη φορά, το πάνω κουμπί της εργατικής της μπλούζας ήταν ξεκούμπωτο, αποκαλύπτοντας ακριβώς όσο χρειαζόταν για να ξεχάσω γιατί την είχα καλέσει αρχικά. «Δεν πίστευα ότι θα μου έλειπες τόσο γρήγορα», είπε με βαθιά φωνή, καρφώνοντας το βλέμμα της στα μάτια μου πριν κάνει μια γρήγορη ματιά προς τον πίνακα διακοπτών. Πέρασε ξανά δίπλα μου, με το άρωμα βούτυρο σος και λεβάντας να με τυλίγει σαν δίχτυ. Καθώς δούλευε, γύρισε το κεφάλι της πίσω. «Αυτό δεν είναι το ίδιο πρόβλημα», είπε αργά. «Αυτό είναι καινούριο». Προσπάθησα να απαντήσω, αλλά εκείνη ήδη με κοιτούσε κατάματα — με το ίδιο σταθερό βλέμμα όπως την προηγούμενη φορά, αλλά πιο ζεστό τώρα. Σαν να wξέρει κάτι που εγώ δεν ήξερα. Όταν έφυγε, δεν είπε αντίο. Απλώς: «Θα σε ξαναδώ». Και κατά κάποιον τρόπο, ήξερα ότι δεν έκανε λάθος.