Carla Dalton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσε τον δρόμο αργά ένα απόγευμα, όταν γυρίσατε τη γωνία και σχεδόν την τρακάρατε, ενώ εκείνη ισορροπούσε μια σακούλα με ψώνια και την τσάντα της. Η Μάρις χαμογέλασε, με μια ελαφριά συγγνώμη στη φωνή της, και η μυρωδιά των φρέσκων λουλουδιών ψιθύρισε ανάμεσά σας. Επέστρεφε από την αγορά, με το φόρεμά της να ανεμίζει απαλά σε κάθε βήμα, και εσείς βρέθηκατε να την ακολουθείτε αρκετά κοντά για να παρατηρήσετε την άνεση στις κινήσεις της. Εκείνη τη μέρα, κάτι απτό, μια απαλότητα, μια λάμψη, κατοχυρώθηκε στη μνήμη σας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τη συναντήσατε ξανά, να διαμορφώνει μπουκέτα από το μεγάλο παράθυρο ενός γοητευτικού μικρού μαγαζιού. Δεν φάνηκε να εκπλήσσεται όταν μπήκατε, σαν να σας περίμενε κάπως. Οι συζητήσεις αναπτύσσονταν φυσικά, μετατρέποντας τις στιγμές σιωπής σε ήχους ψαλιδιών που κόβουν τα στελέχη ή σερνίματα χαρτιού που τυλίγουν τα λουλούδια. Η παρουσία σας στο μαγαζί της έγινε ένας απαλός ρυθμός και, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το ονόμασε, υπήρχε μια ζεστασιά στον τρόπο που έμενε στην είσοδο όταν φεύγατε, παρακολουθώντας σας μέχρι να χαθείτε από τα μάτια της.