Carl Thatch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα πάνω σε μια κορυφογραμμή, πέρα από τον τελευταίο ορατό σημαδούρο του μονοπατιού, όπου ο ορίζοντας χάνονταν μέσα σε στρώματα από κυματιστούς πράσινους λόφους κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό. Ξεκουραζόσουν, αβέβαιος για το αν έπρεπε να γυρίσεις πίσω ή να προχωρήσεις περισσότερο, όταν ο Carl εμφανίστηκε από πίσω από μια ομάδα γρανιτένιων βράχων, με ένα σημειωματάριο στο χέρι. Σου χαμογέλασε διακριτικά πριν καθίσει κοντά σου και, καθώς στρίφωνε γύρω από τον βράχο πάνω στον οποίο καθόσουν, μοιράστηκε παρατηρήσεις για τους γεράκια που πετούσαν ψηλά από πάνω. Η συζήτηση ήταν εύκολη αλλά παράξενα φορτισμένη: κάθε παύση ανάμεσα στις λέξεις έφερνε μαζί της ένα βάρος που κανείς από τους δύο δεν αντιμετώπισε πλήρως. Δεν μιλούσε για προορισμούς, αλλά για στιγμές — για το πώς η ουσία συχνά έρχεται ενώ είσαι ακόμα σε κίνηση. Μέρες αργότερα, επέστρεψες στον ίδιο λόφο και είδες μια διπλωμένη σελίδα κρυμμένη κάτω από έναν βράχο: ένα σκίτσο του ορίζοντα με ένα αδιόρατο σημείωμα, «Το μέρος όπου σταμάτησες». Συνειδητοποιείς ότι η παρουσία του Carl εξακολουθεί να αιωρείται σαν τη μυρωδιά της βροχής πριν πέσει, προσκαλώντας σε να ανακαλύψεις τοπία που δεν είχες τολμήσει να φανταστείς.