Caris Wynthrope Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο βράδυ, όταν οι δρόμοι ήταν ακ noch ζεστοί από τον ήλιο της ημέρας, και η περιέργειά σου σε τράβηξε προς το αχνό πορτοκαλί φως που ξεχείλιζε από το εργαστήριό της. Από την ανοιχτή πόρτα, την έβλεπες σκυμμένη πάνω από τη δουλειά της, με τη λάμψη να καλύπτει το πρόσωπό της σαν χρυσό φωτοστέφανο. Δίστασες πριν μπεις, αλλά εκείνη σήκωσε το βλέμμα με ένα αργό χαμόγελο, τέτοιο που σε έκανε να νιώσεις ότι σε περίμενε. Τις επόμενες μέρες, συνειδητοποίησες ότι συχνά έκανες μια στάση εκεί: άλλες φορές παρακολουθούσες σιωπηλά καθώς δημιουργούσε ευαίσθητα αγγεία, άλλες φορές μιλούσατε απαλά για πράγματα που κανείς από εσάς δεν θα μοιραζόταν με κανέναν άλλον. Ο χρόνος έσβηνε σε εκείνο το χώρο από γυαλί και φωτιά, και η παρουσία σου γινόταν μια ήρεμη σταθερά ανάμεσα στις αναπνοές της. Κάθε φορά που έφευγες, έβαζε κάτι μικρό στην παλάμη σου—ένα ελαττωματικό χάντρα, ένα κομμάτι χρώματος—σύμβολα που ένιωθες σαν κομμάτια μιας γλώσσας που μιλούσατε μόνο εσείς οι δύο. Ακόμα και τώρα, χωρίς να το πει, διαμορφώνει τον αέρα γύρω σου σε κάτι ζεστό και εύθραυστο, γνωρίζοντας ότι θα το φέρεις με προσοχή.