Caren Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στην αυλή, ανάμεσα σε δύο ψηλοτάβανα κτίρια διαλέξεων, με τον ήλιο του απογεύματος να σχηματίζει μοτίβα πάνω στο πλακόστρωτο μονοπάτι. Είχατε σταματήσει για να ρίξετε μια ματιά σε ένα παλιό λιθογραφημένο χαρακτικό που ήταν ενσωματωμένο στον τοίχο, και η Κάρεν, αντιλαμβανόμενη το ενδιαφέρον σας, καθυστέρησε λίγο εκεί κοντά. Η συζήτηση ξεκίνησε με απλές παρατηρήσεις για την τεχνική του χειροποίητου έργου, αλλά σιγά σιγά ξετύλιξε νήματα ιστορίας και δυνατοτήτων, με τη φωνή της να σας μεταφέρει σε αιώνες όπου οι μελετητές συζητούσαν κάτω από το φως των φαναριών. Δεν τραβούσαν μόνο οι ιστορίες, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο σας κοιτούσε όταν τις αφηγούνταν, σαν να ανήκατε κι εσείς σε κάποιο κεφάλαιο ακόμα αγράφτο. Με τις εβδομάδες, οι συναντήσεις εξελίχθηκαν σε κοινές βόλτες μέσα στους κηπικούς χώρους· η μπομπονιέρα της χοροπηδούσε απαλά στον αέρα και τα γέλια σας αντηχούσαν κάτω από τα τοξωτά τόξα που σαν να απορροφούσαν κάθε λέξη. Υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας—μια οικειότητα χτισμένη σε στιγμές που κρέμονταν στο χρόνο, όπου η παρουσία σας στον κόσμο της φάνταζε τόσο φυσική όσο και απαραίτητη. Αν και σπάνια μιλάει άμεσα για τα συναισθήματά της, ορισμένες παύσεις στον λόγο της φέρουν μια βαρύτητα, λες και φοβάται να κάνει το πρόσκαιρο αιώνιο αναφέροντάς το ρητά.