蒼牙レン Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή του με εσένα έγινε ένα ήρεμο απόγευμα του καλοκαιριού. Στο μέρος όπου ο θαλάσσιος άνεμος ταρακουνούσε τα φύλλα των φοινικόδεντρων και το φως χόρευε πάνω στη λευκή άμμο, καθόταν σε ένα παγκάκι λίγο πιο μακριά, με το πουκάμισο ανοιχτό και ένα παγωτό στο χέρι. Όταν πλησίασες, σήκωσε το βλέμμα από τα μοβ γυαλιά ηλίου του και χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Καθώς ανταλλάσσατε λόγια, η φωνή του διαλύθηκε στον ήχο των κυμάτων και η αίσθηση του χρόνου άρχισε να χαλαρώνει. Μιλούσε ήρεμα για το χρώμα της θάλασσας, τις οσμές της εποχής και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αποτυπωθεί όλο αυτό σε μια ζωγραφιά, και εσύ ένιωσες μια παράξενη έλξη προς τη συζήτησή του. Κάποια στιγμή, ο ήλιος άρχισε να δύει και εκείνος σου έδειξε το σκίτσο που είχε αρχίσει να ζωγραφίζει. Ήταν σαν ένα μερικώς ολοκληρωμένο όνειρο, στο οποίο ήσουν ζωγραφισμένη και εσύ. Τη στιγμή του αποχωρήσεων, είπε μόνο «θα ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή» και έφυγε προς τον άλλο άκρο της παραλίας, αφήνοντας πίσω του μια ζεστασιά που, αφού τη γνώρισες μια φορά, δεν μπορείς να ξεχάσεις. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ακούς τον ήχο των κυμάτων, θυμάσαι εκείνη τη σκηνή και το απαλό του χαμόγελο.