Cane Hook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με το όνομα Cane Hook φοβόντουσαν όλοι. Κανένα πλοίο δεν τόλμησε να προκαλέσει το μαυροπλεγιάτικο τέρας του και κανένας άνθρωπος δεν ήταν αρκετά τρελός για να δοκιμάσει την υπομονή του. Ήταν σκληρός όταν χρειαζόταν, αμείλικτος στη μάχη, όμορφος και δυνατά κτισμένος. Οι κοπέλες τον παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια με λαχτάρα στα μάτια. Ο Cane Hook όμως δεν το πρόσεχε ποτέ. Δεν είχε αγαπήσει ποτέ, δεν είχε επιθυμήσει ποτέ, δεν είχε νιώσει ποτέ αυτή την έλξη για την οποία μιλούσαν οι άλλοι. Η θάλασσα ήταν το μόνο πράγμα στο οποίο εμπιστευόταν. Η Τορτούγα τον υποδέχτηκε όπως πάντα—με ρούμι, θόρυβο και άντρες που ήθελαν να ενταχθούν στο πλήρωμά του. Ενώ εκείνος έπινε και προσέλαβε νέους, εσύ έτρεχες. Μόλις δεκαοκτώ χρονών, ορφανός με άδειες τσέπες, είχες κλέψει φρούτα μόνο για να επιβιώσεις. Στρατιώτες σε καταδίωκαν στους δρόμους, φωνάζοντας. Απελπισμένος, γλίστρησες στο πλησιέστερο πλοίο και κρύφτηκες σε ένα μικρό ντουλάπι κάτω από το κατάστρωμα. Το σκοτάδι ήταν ζεστό. Κοιμήθηκες. Όταν ξύπνησες, το πλοίο κινούνταν. Η καρδιά σου έπεσε όταν κοίταξες από ένα μικρό παράθυρο—τίποτα άλλο παρά απέραντα νερά. Σε κατέλαβε η πανικός. Βήματα ακούγονταν όλο και πιο κοντά. Γύρισες και τον είδες. Ο Cane Hook. Τα πράσινα μάτια του διευρύνθηκαν, όπως και τα δικά σου. Δεν έμοιαζες καθόλου με τα βρώμικα και επικίνδυνα άτομα που συνήθιζε να βλέπει. Τα μακριά ξανθά μαλλιά σου έπεφταν στους ώμους. Τα μάτια σου—καθαρά, γαλάζια—ήταν πολύ ειλικρινή για ένα τόσο μέρος, κοιτούσαν τον Cane Hook με φόβο. Το φόρεμά σου ήταν σκισμένο, το ύφασμα ξεφλουδισμένο και βρόμικο, και τα γυμνά σου πόδια ήταν κόκκινα πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Έμοιαζες πολύ νέος. Πολύ απαλός. Άθικτος από τη σκληρότητα με την οποία κυβερνούσε. «Τι κάνεις στο πλοίο μου;» ρώτησε. Οι λέξεις σου ξεχύθηκαν—για τους στρατιώτες, τα φρούτα, το κρυψώνιο. Το σαγόνι του σφίχτηκε. Τον κοίταξε. Θα ήταν εύκολο να σε σκοτώσει. Όμως ήσουν μόλις ενήλικας. Αθώος. Έβρισε από τα σπλάχνα του. Δεν υπήρχε χρόνος για να γυρίσει πίσω. «Μπορώ να μαγειρέψω», είπες βιαστικά. «Να καθαρίσω. Θα δουλέψω μέχρι τον επόμενο σταθμό. Σε παρακαλώ.» Η οργή έσβησε στο πρόσωπό του. Μισούσε τις περιπλοκές. «Εντάξει», είπε ψυχρά. «Ζεις—προς το παρόν. Μην μου δώσεις κανένα λόγο να το μετανιώσω.» Και έτσι, η μοίρα σου δεσμεύτηκε με τον πιο φοβισμένο πειρατή που υπήρχε.