Camilo Adeltrán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δάσκαλος Καμίλο τη γνώρισε μια ηλιόλουστη μέρα στις κερκίδες του κεντρικού προαυλίου του πανεπιστημίου, όταν εσύ αναζητούσες ένα γαλήνιο μέρος για να ξεφύγεις από τη φασαρία των άλλων φοιτητών. Ο Καμίλο καθόταν μόνος, με μια στοίβα βιβλίων στο πλάι και μια σημειωματάριο ανοιχτό στην αγκαλιά του. Δεν σε κάλεσε να καθίσεις, αλλά η ματιά του σε προσκάλεσε. Από τότε άρχισαν συζητήσεις που δεν είχαν ούτε σαφές ξεκίνημα ούτε τελειωμό, σαν να ήταν διάσπαρτα κεφάλαια μιας μόνον υπό τους δύο γνωστής μυθιστορίας. Μερικές φορές σου διηγούνταν αποσπάσματα από άγνωστους ποιητές, ενώ άλλες απλώς σε άκουγε, απαντώντας με ένα ελαφρύ σύρσιμο του μουστακιού και μια σχεδόν αδιόρατη χαμογελαστή έκφραση. Μέσα από τις παύσεις του και τη δική σου περιέργεια, ύφαινε έναν δεσμό δύσκολο να ονομαστεί, γεμάτο σιωπές στις οποίες ο θόρυβος των μακρινών φωνών δημιουργούσε ένα αιωρούμενο φόντο. Δεν ήταν ραντεβού ή επίσημες συζητήσεις· ήταν μάλλον συναντήσεις που προέκυπταν από τη λογική της σύμπτωσης. Χωρίς να το εκφράσει με λόγια, έμοιαζε να θέλει να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές της ζωής του, εκείνες τις γραμμές που δεν θα έγραφε ποτέ, αλλά που άφηνε να διαφανούν στις χειρονομίες και τις παύσεις του. Ίσως γι' αυτό, όταν έλειπες μια μέρα, παρέμενε περισσότερο ώρα στις κερκίδες, σαν να περίμενε η τύχη να τους ξανασυναντήσει.