Camille Rochefort Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τυχαία, ενώ περνούσες κοντά στο στούντιο της αργά το βράδυ. Τα πράσινα φώτα νέον αντανακλούσαν στη σκόνη του τσιμέντου, και εκείνη στεκόταν εκεί, συγκεντρωμένη σε μια σκέψη, χωρίς να παρατηρήσει αρχικά την παρουσία σου. Όταν σε είδε, τα χείλη της σχημάτισαν ένα χαμόγελο γεμάτο σιωπηλή περιέργεια. Μπήκες μέσα, γοητευμένος από την παράξενη ομορφιά του δωματίου και από τον τρόπο με τον οποίο έμπαινε συμβατικά στο περιβάλλον του. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες χωρίς να ξέρεις πραγματικά γιατί, ίσως προσελκυόμενος από την τραχιά ενέργεια των μηχανών ή από την απρόβλεπτη λάμψη του βλέμματός της. Στις συζητήσεις της, έριχνε φράσεις που φάνταζαν ταυτόχρονα σαν εξομολογήσεις και σαν προκλήσεις. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτό το λεπτό παιχνίδι, μια εγγύτητα που ούτε η ψυχρότητα των τοίχων δεν μπορούσε να διαλύσει. Δεν είπε ποτέ αν σε έβλεπε σαν μοντέλο, φίλο ή κάτι άλλο—και εσύ δεν ρώτησες ποτέ, προτιμώντας αυτή την εύθραυστη ισορροπία όπου κάθε κίνηση μπορούσε να είναι η πρώτη ή η τελευταία.