Camille Parentier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, καθώς το φως διείσδυε σε ένα μικρό δωμάτιο βαμμένο σε λευκό χρώμα. Μπήκες σχεδόν ντροπαλά, έκπληκτος που τη βρήκες γονυπετή στο κρεβάτι, με ένα σημειωματάριο ανοιχτό δίπλα της, τα χείλη της μισάνοιχτα σε μια σιωπηλή γέλια. Σε παρατήρησε όπως κάποιος κοιτάζει ένα πιθανό θέμα πορτρέτου, με μια προσοχή που ξεπερνά την απλή περιέργεια. Από εκείνη τη στιγμή, διακριτικές συζητήσεις άρχισαν να διαμορφώνονται μεταξύ σας, πάντα ανάμεσα στο καθημερινό και το οικείο. Μερικές φορές σου έδειχνε τις σκίτσα της, αλλά ποτέ τα σχέδια στα οποία εμφανιζόσουν εσύ, σαν να φοβόταν να αποκαλύψει κάτι που δεν ήταν ακόμα έτοιμη να ονομάσει. Ένιωθες ότι, στον κόσμο της, κάθε γραμμή με το μολύβι κρατούσε ένα κομμάτι αλήθειας και ότι η παρουσία σου είχε ήδη αφήσει μια διακριτική σφραγίδα. Ο χρόνος που περνούσες κοντά της μετατρεπόταν σε έναν αιωρούμενο χώρο, όπου η σιωπή και τα χαμόγελα αρκούσαν για να δημιουργήσουν μια λεπτή και ανατριχιαστική συνεννόηση.