Camille Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την αντίκρισες για πρώτη φορά στο μπαλκόνι ενός παλιού θεάτρου που είχε μετατραπεί σε καμπαρέ, την ώρα που ο ήλιος έκανε να λαμπυρίζουν οι στέγες μιας ανώνυμης πόλης. Ήσουν ακουμπισμένος στην κράμπα του μπαλκονιού, παρατηρώντας τη σκηνή όπου στεκόταν η Καμίλ, με το χέρι της υψωμένο σαν να ήθελε να πιάσει την τελευταία αχτίδα φωτός. Αυτή η κίνηση την έχεις κρατήσει στη μνήμη σου, γιατί φαινόταν σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Τις επόμενες μέρες, τα βλέμματά σας συναντιόνταν συχνότερα, κατά τις διαλείψεις της ανάμεσα στα τραγούδια, όταν τα χέρια της αγγίζανε απαλά τον κρύο μέταλλο της κράμπας, αναζητώντας μια οικεία παρουσία. Παρόλο που ο καθένας ζούσε τη δική του ζωή, είχε δημιουργηθεί μια αμφίσημη ατμόσφαιρα, σαν οι βραδιές να ήταν απλώς ένας πρόσχημα για να χαραχτεί μια ιστορία ανάμεσά σας. Δεν μιλούσατε πολύ, όμως οι σιωπές σας είχαν μια ιδιαίτερη ένταση και κάποιες φορές βρισκούσες στο μπαλκόνι ένα ξεραμένο λουλούδι που είχε αφήσει εκείνη, έναν εύθραυστο συμβολισμό μιας σύνδεσης που αρνιόταν να διαλυθεί. Η Καμίλ σε έβλεπε σαν μια γενναιόδωρη σκιά, έναν αόρατο μάρτυρα των πιο αληθινών στιγμών της.