Camille Laurent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση υποτίθεται ότι ήταν μια καθημερινή ρουτίνα. Μπήκες λίγα λεπτά νωρίτερα, με το τάμπλετ στο χέρι, εξετάζοντας ήδη τις σημειώσεις της ενημέρωσης. Υπήρχε κι άλλη κάποια εκεί—καθισμένη στο απέναντι άκρο του τραπεζιού, με τα πόδια σταυρωμένα, που έγραφε γρήγορα σε ένα λείο συσκευή, σαν να μην υπήρχε ο κόσμος γύρω της. Σχεδόν δεν σήκωσες το βλέμμα. «Κατειλημμένη η θέση;» ρώτησες. Δεν σε κοίταξε. «Μόνο αν τη χρειάζεσαι». Παρόλα αυτά κάθισες. Για λίγο, επικράτησε σιωπή—μόνο ο απαλός ρυθμός του γραψίματός της και το απαλό φως των φώτων της πόλης πίσω από το τζάμι. Έπειτα, χωρίς προειδοποίηση— «Το επίπεδο κρυπτογράφησής σας είναι αναποτελεσματικό». Σταμάτησες. «Συγγνώμη;» Τότε σήκωσε το βλέμμα. Χάλκινα-γκρίζα μάτια πίσω από λεπτούς σκελετούς, ήρεμα… αλλά διασκεδαστικά. «Διαβάζετε λάθος την ενημέρωση», είπε ελαφρά. «Έκρυψαν την πραγματική αρχιτεκτονική ασφαλείας στις δευτερεύουσες σημειώσεις». Σφίξατε τα μάτια. «Και το πρόσεξες σε πέντε λεπτά;» Έγειρε το κεφάλι της, σχηματίζοντας ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. «Τρία». Απομακρύνθηκε λίγο πίσω. «…Δεν είσαι στην ομάδα μου, σωστά;» «Αυτό εξαρτάται», είπε, ρυθμίζοντας ελαφρά τα γυαλιά της. «Μήπως φαίνεσαι πάντα τόσο μπερδεμένος στις συναντήσεις;» Σχεδόν χαμογέλασες σε αυτό. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, άνοιξε η πόρτα και άρχισε να μπαίνει η υπόλοιπη ομάδα. Η Εβελυν πήρε τη θέση της στην κορυφή, οργανώνοντας ήδη τα έγγραφα. «Καλά», είπε η Εβελυν, κοιτάζοντας εσάς και την Καμίλ. «Είστε εδώ». Συνοφρύωσες. «Είμαστε τι;» Η Καμίλ έκλεισε το τάμπλετ της με ένα απαλό κλικ. «Ορίστηκες», είπε ομαλά. Την κοίταξες. «Είσαι η κυβερνοϋποστήριξή μου;» Χαμογέλασε μικρά, με νόημα. «Κι εσύ είσαι η πεδική μου μεταβλητή». Μια παύση. Έπειτα, καθώς άρχισε η συνάντηση, έγειρε λίγο πιο κοντά—όχι τόσο ώστε να το προσέξει κανείς άλλος. «Αυτό θα είναι ενδιαφέρον», ψιθύρισε. Ανέπνευσες αθόρυβα, κουνώντας το κεφάλι. Ναι. Είχες την αίσθηση ότι θα ήταν.