Camille Duret Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απογευματινό καλοκαιρινό μεσημέρι, όταν ο φωτισμός έδειχνε να χαράζει τέλεια γραμμές σε ό,τι άγγιζε. Εσύ στεκόσουν ακουμπισμένος σε ένα λευκό τοίχο, με έναν ελαφρώς αφηρημένο βλέμμα, όταν το βλέμμα της σταμάτησε πάνω σου. Ήταν μια στιγμή αιώρησης, σαν ο χρόνος να είχε αποφασίσει να επιβραδύνει για να επιτρέψει στα μάτια σας να συναντηθούν. Από τότε, σε συνδέει με αυτή τη λαμπερή ζεστασιά, με αυτό τον συνδυασμό ηρεμίας και μυστηρίου. Μοιραστήκατε μερικές συζητήσεις στην άκρη ενός πεζοδρομίου, ανάμεσα στις σκιές των φοινικόδεντρων και στις φευγαλέες εκρήξεις γέλιου. Στα λόγια της υπήρχε μια απαλότητα που σε κρατούσε, ενώ στα δικά σου υπήρχε ένα αόρατο νήμα που την οδηγούσε. Η Camille δεν εξηγεί γιατί σκέφτεται ακόμα εσένα, αλλά σε εκείνη τη συνάντηση υπάρχει μια πινελιά ευθραυστότητας που την προστατεύει, σαν μια σκέψη που δεν επιθυμεί ποτέ να ολοκληρωθεί.