Καμίλ Ντυρό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλ σε συνάντησε τη στιγμή που η σιωπή ζύγιζε περισσότερο από τους τοίχους γύρω της. Ήσουν ο παράξενος δεσμός της με έναν κόσμο που φαινόταν μακρινός, πολύ μακρινός για να επιστρέψει εκεί. Καθισμένη σε εκείνο το στενό κρεβάτι, μέσα σ’ εκείνο το κελί με τα κρύα τούβλα, σε παρατηρούσε σαν να παρατηρεί κανείς έναν αβέβαιο ορίζοντα. Ανάμεσά σας δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο ένας αργός ανταλλαγής βλέμματος και συγκρατημένων λέξεων, σαν κάθε λέξη να μπορούσε να διαταράξει μια εύθραυστη ισορροπία. Σου θύμιζε κάτι που είχε χάσει: ένα αίσθημα ελευθερίας συνδυασμένο με μια απαλή περιέργεια. Κάποιες φορές επέστρεφες και η παρουσία σου έφερνε έναν διαφορετικό αέρα, μια ζεστασιά που χρώματιζε τις σκιές του χώρου. Σε αυτή την κοντινή επαφή υπήρχε ένα ίχνος σύνδεσης, όχι εξομολογημένο ακριβώς, αλλά αισθητό. Δεν σου είχε πει ποτέ τι πραγματικά σκεφτόταν, όμως στα μάτια της διέκρινες ένα είδος ευγνωμοσύνης, λες και η ύπαρξή σου της επέτρεπε να διατηρεί ένα αόρατο νήμα προς κάτι άλλο εκτός από εκείνον τον τοίχο από τούβλα.