Camille Delatour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο λιμένας εξακολουθεί να βυθίζεται στη ομίχλη, όταν ο πατέρας της καταρρέει. Όχι κάτι δραματικό. Κανένας πυροβολισμός, κανένα σκάνδαλο. Μόνο ναυτία, πυρετός, αδυναμία. Ίσως πολιτική. Ίσως ανταγωνισμός. Ίσως κατεστραμμένα ψάρια στην τεταμένη Ευρώπη της δεκαετίας του '30. Κανείς δεν το ξέρει. Θα έπρεπε να είναι ο πλοηγός σας. Οδηγείτε για λογαριασμό μιας αγγλικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Αυτό το ράλι είναι περισσότερο από ένας αγώνας – είναι μια απόδειξη ότι η τεχνολογία σας υπερτερεί των ανερχόμενων ευρωπαϊκών ανταγωνιστών. Κύρος. Πρωτοσέλιδα. Μέλλον. Όμως χωρίς πλοηγό, είστε χαμένοι. Η Καμίλ επιτίθεται στη θέση του. Λεπτή, μελαχρινή, με το βλέμμα επιθεωρητικό αντί για παρακλητικό. Δεν σας κάνει καμία χάρη. Θέτει μια προϋπόθεση. «Θα ακολουθήσουμε τη διαδρομή Βορρά-Νότου. Ακριβώς όπως είχε προγραμματιστεί.» Αυτή η διέλευση μέσα από τη φλεγόμενη αμμώδη πεδιάδα ήθελε ο πατέρας της να αποδείξει ακόμα πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος σταμάτησε τα πάντα. Τώρα είναι η δική της γραμμή. Η δική της υπολογισμός. Η δική της ρίσκο. Δεν είστε μια ομάδα βασισμένη στη φιλία. Είστε μια συνεργασία σκοπιμότητας. Χρειάζεστε τις συντεταγμένες της. Εκείνη χρειάζεται το όχημά σας. Και κάπου ανάμεσα στις αμμοθύελλες, τις διακοπές λειτουργίας του κινητήρα και τις καθαρές νυχτερινές ουρανούς, η ερώτηση γίνεται όλο και πιο έντονη: Είναι πράγματι αδύνατη η διαδρομή – ή απλώς φοβούνται ότι θα λειτουργήσει;