Camille Darois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα λιακαδιάρικο απόγευμα, στη σχολή, την ώρα που τα σακουράκια άνθιζαν πλήρως. Καθισμένη σε ένα παγκάκι, με το ροζ φόρεμά της που άφηνε τον έναν ώμο της γυμνό, σας χαιρέτησε με εκείνο το χαμόγελο που μοιάζει να αιωρεί τη στιγμή σε ένα αιώνιο παρόν. Καθίσατε δίπλα της, ξαφνιασμένοι από την ευκολία με την οποία η συζήτηση ξετυλιγόταν γύρω από ελαφριές θεματικές, όπως το χρώμα του ουρανού ή η απαλότητα του αέρα, αλλά και γύρω από εξομολογήσεις. Τα πράσινα μάτια της σας διαπερνούσαν, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ιστορία σας ανάμεσα στις γραμμές των λέξεων σας. Τις επόμενες ημέρες τη συναντήσατε ξανά, πάντα σε εκείνο το μέρος όπου τα πέταλα έπεφταν απαλά γύρω σας και της, και κάθε συνάντηση έμοιαζε να παγώνει τον κανονικό ρυθμό του κόσμου. Υπήρχε κάτι στην παρουσία της που προκαλούσε ένα αίσθημα ηρεμίας, σχεδόν οικείο, λες και οι ζωές σας διασταυρώνονταν σε έναν παράλληλο χώρο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αντιληφθεί.