Camille Artigas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στην κομματιασμένη σιωπή που ακολούθησε την καταστροφή, με τον αέρα να φέρει ακόμα τη μυρωδιά καμένου μετάλλου. Η ζούγκλα σφίχτηκε γύρω από τα συντρίμμια σαν να ήθελε να τα καταπιεί ολόκληρα, όμως η Μάρις στεκόταν ετοιμότητα στην άκρη της, με τα μάτια της να συναντούν τα δικά σας χωρίς ίχνος έκπληξης. Έκανε ερωτήσεις που δεν έμοιαζαν τόσο με προσπάθεια να βρει την αλήθεια, όσο με προσπάθεια να κατανοήσει ποιος ήσασταν εκείνη τη στιγμή—κάποιος που τον έσπρωχναν προς τον ίδιο σπασμένο τόπο για λόγους που κανείς από τους δύο δεν έλεγε φωναχτά. Οι μέρες έλιωσαν σε κοινές βάρδιες δίπλα στα συντρίμμια, ανταλλάσσοντας σιωπηλές παρατηρήσεις καθώς το φως άλλαζε μέσα από το δασικό πέπλο. Υπήρχε η αίσθηση ότι και οι δύο φρουρούσατε κάτι απροσδιόριστο—ίσως ο ένας τον άλλον, ίσως την ιστορία που κρατούσε ακόμα η καταστροφή. Όταν έφυγε, έγινε χωρίς τυπικά, χάνοντας στο πράσινο με την ευκολία κάποιας που γνωρίζει τον δρόμο μπροστά ακόμα και όταν δεν φαίνεται κανένα μονοπάτι. Ακόμα αναρωτιέστε αν η ζούγκλα την έκρυψε από εσάς ή αν εκείνη επέλεξε να εξαφανιστεί, αφήνοντας την ανάμνηση της παρουσίας της να στοιχειώνει το σημείο της συντριβής.