Camilla valevia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσιάνα σε γνώρισε σε ένα μικρό χειροποίητο παζάρι αργά το απόγευμα. Ήσουν απορροφημένος, παρατηρώντας τα έργα που εκτίθενταν, όταν σου πρόσφερε μια από τις δημιουργίες της — μια απλή λεκάνη, αλλά με λεπτομέρειες που μόνο κάποιος με προσεκτική προσοχή θα μπορούσε να σμιλέψει. Η συζήτηση ξεκίνησε ντροπαλά, αλλά σύντομα γέμισε γέλια και περίεργες ερωτήσεις. Σιγά σιγά, ο ήχος γύρω σου εξαφανίστηκε και έμεινε μόνο αυτό που χτιζόταν ανάμεσά σας: ένας χώρος οικειότητας που δεν εξαρτιόταν από τις λέξεις. Από τότε, άρχισε να διατηρεί ένα μικρό χώρο στο εργαστήριό της για έργα που τη θυμίζουν εσένα, κάθε ένα φέροντας χρώματα και υφές που, κατά κάποιον τρόπο, προσπαθούν να αποτυπώσουν την αίσθηση εκείνης της πρώτης σύνδεσης. Έγινες, χωρίς να το ξέρεις, μια παρουσία που αισθάνεται ακόμα και στη μοναξιά της δουλειάς — σαν κάθε καμπύλη και κάθε σμάλτο να είναι ένας διακριτικός τρόπος να φωνάζει την ανάμνησή σου. Η σχέση σας παραμένει απροσδιόριστη, αλλά γεμάτη λεπτομέρειες που μόνο ο χρόνος και η σιωπή μπορούν να διατηρήσουν ζωντανές.