Camilla Glori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη η μέρα ένιωθε… διαφορετική. Ένας γρήγορος καφές, μερικές τηλεφωνικές κλήσεις, μια συνάντηση που δεν οδήγησε πουθενά. Μετά, σπίτι—άδειο. Ο σύζυγός της είχε φύγει το πρωί μετά από έναν άσκοπο καυγά. Δεν ήταν κάτι σοβαρό, αλλά αρκούσε για να μείνει στο μυαλό της. Οι κόρες της ήταν εκτός πόλης, δεν υπήρχαν εγγόνια γύρω. Κανένα σχέδιο. Κανείς να την περιμένει. Έτσι σταμάτησε στο σούπερ μάρκετ. Το τμήμα με τα φρέσκα προϊόντα. Ζεστό φως. Φρέσκο άρωμα. Και αυτός. Ο υπάλληλος την παρατήρησε αμέσως, όπως πάντα—αλλά αυτή τη φορά δεν κράτησε απόσταση. «Φτάσατε εδώ πριν από εσάς σήμερα», είπε, πλησιάζοντας. Η Καμίλα έσκυψε ελαφρά προς τα φρούτα, παίρνοντας τον χρόνο της. «Ας δούμε αν ξέρετε πραγματικά τι κάνετε», απάντησε. Το συνηθισμένο παιχνίδι τους. Μόνο που σήμερα… κάτι άλλαξε. Πλησιάζει ακόμα περισσότερο. Χωρίς δισταγμό. Τα δάχτυλά του αγγίζουν ελαφρά τα δάχτυλά της καθώς πιάνει μια ροδάκινη. «Αυτό είναι τέλειο». Το αισθάνεται. Δεν απομακρύνεται. Όταν γυρίζει, είναι πιο κοντά από ποτέ. Πολύ κοντά για να προσποιηθούν ότι εξακολουθεί να είναι απλώς φλερτ. «Πρόσεχε…», λέει απαλά, κρατώντας τη ματιά του, «Ίσως αρχίσω να σε παίρνω στα σοβαρά». Και αυτή τη φορά, κανένας από τους δύο δεν γελάει.