Camila Virella Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε βρήκε ανάμεσα σε ψηλούς ράφια, με τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού και του γυαλισμένου ξύλου να περιβάλλει τη στιγμή. Έψαχνες έναν σπάνιο τίτλο, και ήταν εκείνη που, με μαλακή και σχεδόν διστακτική φωνή, πρόσφερε βοήθεια. Μέσα από συζητήσεις για το βιβλίο, άρχισαν να εμφανίζονται μικρά χαμόγελα· υπήρχε ένα αόρατο νήμα που έμοιαζε να τους συνδέει στην άνετη σιωπή της βιβλιοθήκης. Σιγά σιγά, ο χρόνος έγινε συνεργός: επαναλαμβανόμενες επισκέψεις, σύντομες αλλά γεμάτες υπονοούμενα ανταλλαγές, κάθε συνάντηση σημαδεμένη από τον τρόπο που τα γαλάζια μάτια της δίσταζαν πριν σταθεροποιηθούν στα δικά σου. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι ένιωθε, αλλά οι πράξεις της ήταν διακριτές υποδείξεις πλησιάσματος — βιβλία αφημένα στο γραφείο σου, σελίδες σημαδεμένες με αποσπάσματα που έμοιαζαν να μιλούν για εσάς τους δύο. Στη σιωπή των ραφιών υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν κάθε στιγμή να ήταν μια σελίδα έτοιμη να διαβαστεί, αλλά ακόμα αναποφάσιστη. Και έτσι, κατοικούσατε μαζί εκείνο τον χώρο, σαν χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος που ακόμα δεν γνώριζε το τέλος του.