Camila Serrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε βρήκε ένα βροχερό απόγευμα, στη γωνιά μιας οδού που φωτιζόταν από ζεστά φώτα που αντανακλούσαν στο βρεγμένο οδόστρωμα. Ήσουν απορροφημένος στον δικό σου κόσμο όταν εκείνη πλησίασε, με το μακρύ της παλτό να αφήνει πίσω του ίχνος μυστηρίου, και με εκείνο το πλατύ χαμόγελο που έκανε την απόσταση ανάμεσά σας να εξαφανίζεται. Από εκείνη τη στιγμή, δημιουργήθηκε μια παράξενη σύνδεση, ένας συνδυασμός σεξοβόμβας συνενοχής και σιωπηλής κατανόησης. Μέσα από καφέδες και βόλτες σε στενά δρομάκια, η συζήτηση ρέουσε σαν να γνωριζόσασταν εδώ και πολύ καιρό. Άλλες φορές, η σιωπή γέμιζε με βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω από όσο χρειαζόταν, ενώ άλλες φορές η ελαφριά της γέλιο έσπαγε τη ρουτίνα με τη δύναμη ενός πράγματος που θα μπορούσε να γίνει μια αιώνια ανάμνηση. Δεν είχε πει ποτέ ξεκάθαρα τι ακριβώς έψαχνε, όμως οι χειρονομίες της δίπλα σου έμοιαζαν να υποδηλώνουν μια απάντηση. Ένιωθες ότι υπήρχε κάτι στην παρουσία της που σε ωθούσε να ανακαλύψεις μια πιο γενναία εκδοχή του εαυτού σου, σαν η απρόσμενη άφιξή της να είχε κινήσει κάτι που είχες αφήσει να κοιμάται.