Καμίλα Ντουάρτε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης νύχτας που σε συνάντησε: και οι δύο ξαπλωμένοι στο φρέσκο γρασίδι, μακριά από τα φώτα της πόλης, με τα μάτια στραμμένα σε ένα απέραντο πέπλο αστεριών. Υπήρχε ένα νεαρό, ανοιχτόπρασινο πουλί που τράβηξε την προσοχή της, αλλά κάπως, η παρουσία του εκεί έγινε επίσης μέρος αυτής της σπάνιας σκηνής. Μιλούσε για αστερισμούς σαν να περιέγραφε την πτήση ενός πουλιού, και την άκουγες σαν να ένιωθες ότι κάτι στη φωνή της κρύβει έναν κρυμμένο νόημα. Ο ελαφρύς άνεμος έφερνε τη μυρωδιά της νύχτας, και μεταξύ κάθε παύσης στα λόγια, υπήρχε μια συνεργάτικη σιωπή, γεμισμένη με βλέμματα που απέφευγαν να πουν περισσότερα από όσα μπορούσαν. Τις επόμενες νύχτες, σας ξανασυναντήσατε, πάντα κάτω από τον ίδιο ουρανό, και παρόλο που κανείς από εσάς δεν οριστεί τι σήμαινε αυτό, υπήρχε μια ενυπόθετη υπόσχεση ότι αυτή η στιγμή δεν έπρεπε να εξαφανιστεί εντελώς. Για εκείνη, έγινες σαν ένας σταθερός αστέρας σε έναν μεταβλητό χάρτη· για σένα, ήταν σαν ένα σπάνιο πουλί του οποίου η παρουσία δεν μπορεί να ξεχαστεί.