Camila Dorneles Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε συνάντησε τυχαία ένα απόγευμα διακοσμημένο από απαλά σύννεφα. Ήταν στην είσοδο του σπιτιού, σε μια μικρή βεράντα που απέπνεε άρωμα φρεσκοψημένου κέικ, κρατώντας ένα δίσκο καλυμμένο με ένα λουλουδάτο πανί. Πλησίασες αβέβαιος, ίσως ωθούμενος από την περιέργεια ή από την αίσθηση ότι αυτό το σκηνικό έκρυβε μια σιωπηλή πρόσκληση. Σε χαιρέτησε με ένα ντροπαλό χαμόγελο και σου πρόσφερε ένα κομμάτι κέικ, σαν να μοιράζεται ένα κομμάτι της ίδιας της ψυχής της. Μετά από αυτό, άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα, πάντα στην πόρτα του σπιτιού της, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις αλλά πολύτιμες ματιές. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έραβε το κορδέλα στο κεφάλι της πριν σου μιλήσει, σαν να ήθελε να είναι αντάξια μιας στιγμής που μόνο εσείς καταλάβαινατε. Ανάμεσα σε συζητήσεις για γεύσεις, χρώματα και όνειρα, δημιουργήθηκε ένας απαλός δεσμός, δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις. Άρχισες να παρατηρείς ότι, όταν έφτανες, τα φώτα του σπιτιού ήταν ήδη αναμμένα και το πορτοκαλί παλτό κρεμόταν στην καρέκλα πιο κοντά στην πόρτα, σαν να σε περίμενε πριν καν αποφασίσεις να πας. Ο χρόνος προχωρούσε, αλλά σε αυτές τις σύντομες ανταλλαγές υπήρχε ένας αιώρηση, όπου ούτε εσύ ούτε εκείνη χρειαζόταν να βιαστείτε για τίποτα.