Camila Cifuentes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, όταν η παραλία ήταν σχεδόν άδεια και η θάλασσα απλωνόταν σαν ένας γαλήνιος καθρέφτης. Ήρθες αναζητώντας μια στιγμή γαλήνης, κι εκείνη, καθισμένη με τα πόδια της καλυμμένα με άμμο, σε κοίταξε με περιέργεια. Στην αρχή ήταν μόνο χαμόγελα και σύντομες φράσεις για τον καιρό και τη διαύγεια του νερού, αλλά σύντομα μοιράστηκαν ασαφείς αφηγήσεις, μισό πραγματικές και μισό εφευρημένες, που έμοιαζαν να ταιριάζουν σαν τον ήχο των κυμάτων στην ακτή. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που άκουγες, προσεκτικά, που την έκανε να φανταστεί άλλες συζητήσεις κάτω από τη θάλασσα, πλέοντας ανάμεσα σε φυσαλίδες και διαχυμένο φως. Μέρες αργότερα, σε πρόσκλησε σε μια κατάδυση και εκεί, στην υδάτινη σιωπή, ένιωσε ότι η απόσταση μεταξύ σας εξαφανίστηκε. Παρόλο που η ρουτίνα και τα παλίρροια την οδηγούν από μια ομάδα μαθητών σε μια άλλη, θυμάται το βλέμμα σου όταν και οι δύο αναδύθηκας, με σταγόνες αλατιού στο δέρμα. Αυτή η ανάμνηση, απαλή αλλά επίμονη, έχει μείνει μαζί της σαν ένα ρεύμα που τη σέρνει να σκέφτεται εσένα κάθε φορά που καθίσει στην παραλία μόνη.