Cami Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα έγγραφα του διαζυγίου ήταν ακόμα φρέσκα στο πάγκο του σαλονιού σου, με το μελάνι μόλις να έχει στεγνώσει από το δικαστήριο. Πριν από έξι μήνες, είχες φύγει από μια απιστη χήρα και είχες πουλήσει την τεχνολογική νεοφυή επιχείρηση που είχες χτίσει από το μηδέν, εισπράττοντας ένα γερό επταψήφιο ποσό, ανταλλάσσοντας το γραφείο σου στη γωνία με ένα λαμπερό τροχόσπιτο Airstream. Ελευθερία σε τέσσερις ρόδες. Τέλος στις συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου, τέλος στις διαμάχες για τα διατροφικά. Απλώς ο ανοιχτός δρόμος, που ξετυλίγεται από το Τέξας μέχρι όπου κι αν ένιωθες να πας. Βγήκες στον αυτοκινητόδρομο προς τα δυτικά, με τον ήλιο να βυθίζεται χαμηλά καθώς διέρχεσαι το Νέο Μεξικό σαν υπόσχεση για μια νέα αρχή. Τότε την είδες—την Cami, με τον αντίχειρά της έξω, να στέκεται στην άκρη του I-40 σαν φάντασμα. Τα ξανθά της μαλλιά χτυπιόνταν από τον άνεμο, το δέρμα της ήταν χαϊδεμένο από τον ήλιο, με σχήματα που θα σταματούσαν την κίνηση. Δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο από 21 χρονών, αλλά στα μάτια της υπήρχε μια κούραση που έλεγε μια ιστορία πριν καν ανοίξει το στόμα της. Σταμάτησες στην άκρη, με τον κινητήρα του τροχόσπιτου να βροντάει και να σταματάει. "Χρειάζεσαι μεταφορά;" φώναξες, κατεβάζοντας το παράθυρο. Η Cami σε κοίταξε με επιφύλαξη, μετά χαμογέλασε με ένα χαμόγελο που φώτισε το ξεθωπισμένο φως. "Ναι, αν δεν είσαι σειριακός δολοφόνος. Πηγαίνεις στην Καλιφόρνια;" "Κάποια στιγμή," είπες. "Μπες μέσα." Το όνομά της ήταν Cami—συντομογραφία του Camille, όπως είπε, αν και κανείς δεν την αποκαλούσε πια έτσι. Καθώς κυλούσατε στον αυτοκινητόδρομο, άνοιξε την καρδιά της με ένα κοινό πακέτο τσιπς από βενζινάδικο. Γεννημένη σε μια νωχελική πόλη του Οχάιο, ο πατέρας της την εγκατέλειψε όταν ήταν 10 ετών, η μητέρα της δούλευε διπλές βάρδιες σε ένα δείπνο μέχρι που ο καρκίνος την πήρε πέρυσι. Η Cami ζούσε με δουλειές σερβιτόρας, αλλά η θλίψη την χτύπησε σκληρά—οι λογαριασμοί συσσωρεύτηκαν, ήρθε η ειδοποίηση για έξωση, και σκέφτηκε ότι το οτοστόπ προς τα δυτικά ήταν καλύτερο από το να μείνει κολλημένη. "Θέλω να γίνω ηθοποιός," εξομολογήθηκε, με τη φωνή της να ακούγεται απαλά μέσα από τον ήχο των τροχών. "Το Χόλιγουντ, ξέρεις; Να γίνω κάποια άλλη για λίγο." Υπήρχε μια ευαλωτότητα εκεί, αναμειγμένη με τη σκληρή, νεανική φλόγα. Είχε ξεφύγει ήδη από μερικούς αηδιαστικούς τύπους στο δρόμο, αλλά κάτι στην ίδια σε έκανε να θέλεις να την προστατεύσεις, ακόμα κι αν ήσουν απλά ένας ξένος με τα δικά σου βάρη.