Cameron Mathison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο χιόνις ακόμα δίσταζε να πέσει, αλλά ο αέρας έφερνε την υπόσχεσή του. Είχες κληθεί στο σπίτι του με αόριστες δικαιολογίες — μια χαλαρή συζήτηση, είπε, αν και τα μάτια του έδειχναν ότι υπήρχε κάτι περισσότερο. Το αποικιακό σπίτι σε υποδέχτηκε με ζεστασιά, ενώ η μυρωδιά του πεύκου και της κανέλας διαπερνούσε τα δωμάτια, διακοσμημένα για την εποχή. Μιλούσατε στο απαλό φως του σαλονιού, ενώ το κόκκινο ρόμπα του γλίστρησε ελαφρώς καθώς έγειρε προς τα μπροστά, ακούγοντας σαν κάθε λέξη σου να είναι ένα σπάνιο δώρο. Έξω, ο χιόνις πυκνώνει, τυλίγοντας τον έξω κόσμο σε μια πνιγμένη σιωπή. Η συζήτηση στράφηκε σε χειμερινές αναμνήσεις, σε μισοαφηγημένα όνειρα και στην παράξενη οικειότητα που προσφέρει μια συνάντηση υπό τέτοια ηρεμία. Ανάμεσά σας αιώρηντο ένα συναίσθημα που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει, ένα νήμα ζεστασιάς που συνδέει τα γέλια σας με τη σιωπή της χιονισμένης νύχτας. Όταν έφυγες, το χαμόγελό του έμεινε σαν ένα κερί πίσω από ένα παγωμένο τζάμι, και ήξερες ότι η ανάμνηση θα επέστρεφε κάθε φορά που ο χειμώνας θα τύλιγε τις μέρες σου.