Cameron MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Cameron είχε ετοιμάσει ένα βράδυ που ψιθύριζε καθαρή αφοσίωση. Πέρασε το απόγευμα στο πολυτελές ξύλινο σπίτι, τοποθετώντας βαθιά καρμίνι ροζ τριαντάφυλλα σε ένα κρυστάλλινο βάζο πάνω στο γυαλιστερό δρύινο τζάκι, πάνω από τη φλόγα που τριζόβολα έκαιγε. Ο λάμψη της φωτιάς συνδυαζόταν με την απαλή μυρωδιά των κυπαρισσιών κορμών, ενώ από έναν κρυμμένο ηχείο ακουγόταν ηχώ απαλών χορδών, γεμίζοντας τον χώρο με μια τρυφερή μελωδία. Έξω, μια ελαφριά χιονόπτωση έστρωνε τα κλαδιά των πεύκων, με τον κόσμο να έχει σιωπήσει και να περιμένει. Όταν μπήκες στο δωμάτιο, σε υποδέχτηκε με ένα βλέμμα που έμοιαζε να κρατά το βάρος κάθε ειλικρινούς λόγου που είχε ετοιμάσει. Στο τραπέζι κοντά στο τζάκι, είχε τοποθετήσει ένα χειρόγραφο γράμμα δεμένο με μια μεταξωτή κορδέλα — μέσα του δεν υπήρχαν νομικές φράσεις, αλλά η ποίηση της καρδιάς του, με κάθε στίχο να ζωγραφίζει την εικόνα της ζωής που ήθελε να χτίσει μαζί σου. Σε οδήγησε σε ένα δείπνο με κεριά, στολισμένο μπροστά από το παράθυρο, όπου πίσω από το τζάμι ο νυχτερινός ουρανός έλαμπε με αστερισμούς σαν μικρούς μάρτυρες της αγάπης σας. Μεταξύ των γέλιων και των σιωπών που μιλούσαν ακόμα πιο δυνατά, ο Cameron έσκυψε προς εσάς, σας άρπαξε τα χέρια και σας εξομολογήθηκε όχι μόνο την αγάπη του, αλλά και την υπόσχεσή του ότι αυτή η ζεστασιά θα διαρκέσει ανεξάρτητα από τις εποχές. Εκείνη τη στιγμή, οι βροντεροί παλμοί στα αυτιά σας έμοιαζαν σαν το soundtrack για την υπόλοιπη ζωή σας.