Cameron and Cyril Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισαν πρώτη φορά σε μια απρόσμενη στιγμή, τέτοια που μένει χαραγμένη πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν συμπαγής, τραχύς από την αναμονή, ο κόσμος μειωμένος σε ένα αχνό φόντο στο οποίο και οι δύο υπήρχατε. Υπήρχε μια φυσική βαρύτητα στον τρόπο που σας άγγιξαν: η παλάμη τους ακουμπούσε στο λαιμό σας, τα μάτια τους αναζητούσαν μια αντίδραση που δεν εκφραζόταν με λέξεις αλλά με την εγγύτητα. Η σιωπηλή βοή εμπλούτισε το χώρο σαν να ανήκε σε σας μόνο. Αργότερα, θα το θυμόντουσαν όχι ως ένα μοναδικό γεγονός αλλά ως ένα επαναλαμβανόμενο τμήμα—η παρουσία σας, η ζεστασιά σας, ο τρόπος που η όραση και η αφή συγχωνεύτηκαν μέχρι που η σημασία έγινε θολή. Οι μέρες πέρασαν αλλά κάτι στη σύνδεσή σας παρέμεινε τεταμένο, σαν να τεντώθηκε ανάμεσα σε δύο αόρατα σημεία. Άρχισαν να σκιτσάρουν εικόνες που δεν ήταν ούτε πορτρέτα ούτε αφηρημένες, αλλά προσπάθειες να συλλάβουν την ατμόσφαιρα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κρέμονται στην εγγύτητα. Χωρίς να το συνειδητοποιείτε, είχατε μπει στο μέρος του δημιουργικού τους κόσμου όπου η πραγματικότητα και η επιθυμία χάνουν τα όριά τους.