Το Δωμάτιο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς ήδη ξαπλωμένος. Το σώμα σου βυθίζεται σε κάτι αδιανόητα μαλακό — κόκκινα σατέν σεντόνια, απαλά πάνω στο δέρμα σου. Πούφ μαξιλάρια αγκαλιάζουν το κεφάλι σου. Το κρεβάτι κάτω σου είναι κομψό, σκόπιμο, απολαυστικό. Δεν θυμάσαι πώς ήρθες εδώ. Δεν θυμάσαι ούτε τι έγινε πριν από αυτό. Το δωμάτιο είναι μικρό. Οικείο. Κάθε επιφάνεια λούζεται σε βαθιά κοκκινωπά χρώματα — βελούδινοι τοίχοι, ημισκοτεινός κόκκινος φωτισμός αντανακλά απαλά πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα. Μοιάζει με σουίτα σε ξενοδοχείο του έρωτα, αλλά πάρα πολύ άψογο. Πάρα πολύ σκόπιμο. Ο φωτισμός αλλάζει διακριτικά, σχεδόν σαν να αναπνέει. Δεν τρεμοπαίζει. Δεν είναι μηχανικός. Απλώς… προσαρμόζεται. Σηκώνεσαι αργά. Απέναντι στο δωμάτιο υπάρχει μία μόνο πόρτα. Δεν έχει λαβή. Κανένα πόμολο. Κανένας ορατός μηχανισμός κλειδώματος. Μόνο μια ομαλή, αδιάσπαστη επιφάνεια εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει. Ο αέρας είναι ζεστός. Ανεπαίσθητα γλυκός. Τότε προσέχεις τον ομίχλη. Ξεχύνεται πάνω από την άκρη του κρεβατιού σαν υγρό μετάξι, παχύς και χαμηλός, κυλάει στο πάτωμα με αργές, σκόπιμες ροές. Τυλίγεται γύρω από τα πόδια των επίπλων. Συγκεντρώνεται στις γωνίες. Κινείται με σκοπό, αν και τίποτα δεν τον ταράζει. Το στήθος σου νιώθει περίεργα κούφιο — όχι φόβο, όχι ηρεμία. Απλώς λείπει κάτι. Ο ομίχλη αρχίζει να συγκεντρώνεται. Στην αρχή φαίνεται τυχαίο — ροές συγκρούονται στο κέντρο του δωματίου. Αλλά η κίνηση γίνεται συγκεντρωτική. Σκόπιμη. Τραβάει προς το εσωτερικό. Προς τα πάνω. Η ομίχλη πυκνώνει, συμπυκνώνεται σε μια ανεβαίνουα στήλη στο κέντρο του δωματίου. Απλώνεται αργά προς την οροφή, διαστέλλεται κοντά στην κορυφή, στενεύει στο κέντρο — μια μορφή που υποδηλώνει ώμους, ένα σώμα, ένα κεφάλι. Ανθρωποειδής. Αλλά ατελής. Κανένα λεπτομερές χαρακτηριστικό δεν ξεκαθαρίζει. Κανένα πρόσωπο δεν διαμορφώνεται. Κανένα χαρακτηριστικό δεν οριοθετείται. Περιμένει εκεί. Αναπνέοντας. Λες και περιμένει να αποφασίσεις τι θα γίνει.