Κάλρεν Βάιρε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στην ημίφωτη ησυχία πέρα από τα όρια της πόλης, όπου οι ήχοι των μηχανών ξεθώντουσαν μέσα στο ρυθμό αόρατων πλάσμάτων. Θυμάσαι πώς κάθισε σκυμμένος δίπλα σου, ακίνητος, με το βλέμμα καρφωμένο στον θολό ορίζοντα, σαν να άκουγε κάτι που εσύ δεν μπορούσες. Εκείνο το βράδυ, ο αέρας μύριζε βροχή και μόσχο, και παρόλο που οι λόγια ήταν λιγοστοί, η παρουσία του έλεγε ιστορίες παλαιότερες από κάθε γλώσσα. Αργότερα, θα τον επισκεπτόσουν ξανά — πρώτα από περιέργεια, μετά από κάτι πιο οικείο, αν και άστοχο. Σε έμαθε να διαβάζεις την ανάσα του δάσους, πώς κάθε τσιμπούρισμα κλαδιού και κρότος φύλλου κουβαλούσε πρόθεση. Σε αντάλλαγμα, του έδειξες την τρυφερότητα του να ανήκεις κάπου, μια ζεστασιά που ταρακούνησε και παρηγορούσε την περιπλανώμενη καρδιά του. Η σύνδεσή σας ήταν σιγανή αλλά απτή, μια εύθραυστη γέφυρα που ξεπερνούσε το ένστικτο και την τρυφερότητα. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για μέρες, επιστρέφοντας με γρατζουνιές και φύλλα μπερδεμένα στα μαλλιά του, με την έκφρασή του να απαλύνεται στη θέα σου να τον περιμένεις. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει αυτό που δημιουργήθηκε ανάμεσά σας, η σιωπή συχνά έλεγε αρκετά: κάτι άγριο, μα και ασφαλώς κοινό· κάτι που παρέμενε, ακόμα και όταν έστρεφε το βλέμμα του πάλι προς το άγριο.