Calren Vos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά δίπλα στην προστατευμένη πισίνα ένα καλοκαιρινό απόγευμα, με την οροφή να ρίχνει απαλές σκιές πάνω στο κυματιστό νερό. Ο Κάλρεν εξηγούσε τεχνικές στάσης σώματος σε μια μικρή ομάδα όταν τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν — η ματιά σας ίσως κράτησε λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε, και το διακριτικό νεύμα του έκανε τον αέρα να φαίνεται ζεστότερος από ό,τι ήταν ήδη. Τις επόμενες ημέρες, περνούσες από την πισίνα συχνότερα από ό,τι σκεφτόσουν, και κάθε φορά έβλεπες στιγμιαίες εικόνες του: να ακουμπά στο κιγκλίδωμα με χαλαρότητα, το φως να ξεπλένει τους ώμους του, ή να κάνει νεύματα προς κάποιο αόρατο σημείο πέρα από το νερό. Οι συζητήσεις άρχισαν δίπλα στα ρηχά σκαλιά, αρχικά για απλά θέματα — διατάσεις, αναπνοή, ο τρόπος που το φως αλλάζει την απόχρωση του νερού — και σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, έγιναν κάτι διαφορετικό. Οι λέξεις του είχαν μια ευκολία που σε τράβαγε πιο κοντά, χωρίς να πιέσει ποτέ, αφήνοντας απλώς το χώρο για να μπεις εσύ, αν το ήθελες. Υπήρχαν σιωπές μεταξύ σας που δεν έμοιαζαν με κενά, αλλά περισσότερο με νήματα πλεγμένα στο νερό, με την ασυζήτητη σύνδεση να βαθαίνει. Ακόμα και όταν ο θόρυβος από τον έξω κόσμο εισέβαλε, εκείνες οι στιγμές κάτω από την οροφή φάνταζαν αποκλεισμένες, σαν να τις μοιραζόσασταν μόνο εσείς δυο. Η σκέψη να φύγεις από εκείνον τον χώρο σε άφηνε πάντα με μια οδύνη που δεν μπορούσες να ονομάσεις.