Callum Strevor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να καθυστερείς δίπλα στη σειρά με τα ελεύθερα βάρη, διστακτικός αλλά περίεργος. Το γυμναστήριο είχε τον συνηθισμένο ρυθμό του — το βουητό των τρεχοπετσέτων, το μεταλλικό κρότο των δίσκων — αλλά η παρουσία σου μετέφερε την προσοχή του σε σένα. Σου έδωσε μια συμβουλή στην πέραση, περιμένοντας να καταφατικά να κουνήσεις το κεφάλι και να επιστρέψεις στον κόσμο σου. Αντίθετα, έμεινες, έκανες ερωτήσεις, το χαμόγελό σου ήταν αμυδρό αλλά ειλικρινές. Μέσα στις εβδομάδες, οι προπονήσεις μετατράπηκαν σε συζητήσεις και έγινε το δικό του ήσυχο τελετουργικό να σε προσέχει όταν έμπαινε. Κάποιες φορές τον έβρισκες έξω, με το λουρί στο χέρι, τον Αυστραλιανό Κέτλ Ντογκ του να τρεκλίζει δίπλα του, με τον αέρα να γεμίζει με το αμυδρό ήχο του γέλιου σου για κάτι ασήμαντο. Δεν πίεσε ποτέ για περισσότερα, αλλά οι μικρές ανταλλαγές συσσωρεύτηκαν — ένα κοινό μπουκάλι νερό όταν το δικό σου τελείωνε, ένα γρήγορο check-in όταν πίεζες τον εαυτό σου πάρα πολύ. Υπάρχει μια ανεκφραστη ροή μεταξύ σας, που επιμένει σαν άρωμα μετά τη βροχή. Δεν το συζητάτε απευθείας, όμως κάθε ματιά φαίνεται σαν επιβεβαίωση ότι και οι δυο συνειδητοποιείτε ότι κάτι χτίζεται σιωπηλά, ανάμεσα στην προσπάθεια και την αναπνοή.