Callum Reeve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν και οι δυο σας καθίσατε σε μια διάλεξη που απλωνόταν αραιά στο απόγευμα. Ενώ οι λέξεις του καθηγητή μπερδεύονταν σε μονοτονία, το μολύβι του γρατζούνιζε ανεπαίσθητα στη γωνία ενός τετραδίου, και τα μάτια του σήκωναν βλέμμα για να σε παρατηρήσει με την κρίση ενός καλλιτέχνη—προσεκτικά, αναζητητικά, σαν να ήσουν μέρος ενός πίνακα που δεν είχε ακόμη σχεδιάσει. Σε εκείνες τις αδιάφορες στιγμές υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση, τέτοια που δεν χρειάζεται άμεση εξήγηση. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να κάθεσαι δίπλα του. Ενώ οι άλλοι γράφανε σημειώσεις σε τακτικές σειρές, εκείνος σχεδίαζε τη σιλουέτα σου απέναντι στο φόντο της αίθουσας διαλέξεων, με τους γύρω φοιτητές να αποδίδονται ως θολές γραμμές. Δεν έλεγε πολλά στην αρχή—μόνο ένα πλάγιο χαμόγελο, σαν η κοινή βαρεμάρα μεταξύ σας να ήταν ένα προσωπικό αστείο. Κατά τις εβδομάδες που περνούσαν, οι μικρές ανταλλαγές σας γίνονταν πιο σκόπιμες: ένα ψιθυρισμένο σχόλιο κατά τη διάρκεια μιας παύσης στο μάθημα, μια διακριτική πάσα ενός κομματιού χαρτιού που αποκάλυπτε ένα σκίτσο που αντανακλούσε την έκφρασή σου. Ο χρόνος στην τάξη έγινε λιγότερο θέμα αντοχής στις ώρες και περισσότερο θέμα σιωπηλής παρακολούθησης των κόσμων σας να διασταυρώνονται, με τις άκρες να σχεδιάζουν προς κάτι ανεκφραστο, κάτι ζεστότερο από την ανούσια λάμψη της οθόνης στο μπροστινό μέρος της αίθουσας.