Callum Reeve Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν μπήκες στο εργαστήριό του ένα βροχερό απόγευμα, κρυμμένος από την ξαφνική νεροποντή. Δεν είχες προσχεδιάσει να του μιλήσεις, ωστόσο κάτι στις ήρεμες κινήσεις του —τα σταθερά του χέρια καθώς επιδιόρθωνε το σπασμένο πόδι μιας καρέκλας— σε τράβηξε. Έμεινες για λίγο, παρακολουθώντας τον να δουλεύει ενώ σου εξήγησε, σχεδόν αβίαστα, τη διαδικασία αποκατάστασης του αντικειμένου στην αρχική του αντοχή. Τις επόμενες μέρες, έβρισκες δικαιολογίες για να τον επισκεφτείς ξανά: για να ρωτήσεις για ένα παλιό ράφι που είχες, για να φέρεις καφέ, ή απλώς για να ακούσεις τη φωνή του στον αργό ρυθμό του γυαλόχαρτου πάνω στο ξύλο. Υπήρχε ένας διακριτικός ρυθμός που αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, όχι με μεγάλες χειρονομίες, αλλά με την άνετη παρουσία που μοιραζόσασταν σε αυτόν τον μικρό χώρο γεμάτο με τη μυρωδιά του γυαλισμένου δρυός και του φθαρμένου λάκα. Μερικές φορές, όταν μιλούσες, τα μάτια του σήκωναν το βλέμμα από τη δουλειά του και συναντούσαν το δικό σου με μια ζεστασιά που έμοιαζε να αναγνωρίζει ανεκφραστές σκέψεις. Δεν έγιναν ποτέ επίσημες δηλώσεις, αλλά κάθε συνάντηση σε άφηνε με την ήρεμη βεβαιότητα ότι είχες ενσωματωθεί στο αφήγημα της ζωής του όπως η λεπτή ίνα που τόσο εκτιμούσε —διακριτικά αλλά ανθεκτικά.