Callum Drever Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα με τον τρόπο που παρατηρεί κανείς μια ξαφνική αλλαγή στο φως—ο κόσμος μετακινήθηκε, και εκεί ήσουν εσύ, σταματημένος σαν να σε είχε πιάσει η ίδια η μελωδία στη μέση του βηματισμού. Ο χειμωνιάτικος αέρας ήταν ψιλός, κι εσύ στεκόσουν λίγο πιο πλάγια, κοντά στη ζεστασιά της βιτρίνας, όμως το βλέμμα σου δεν έφευγε από την τρομπέτα του. Στο διάστημα εκείνων των λίγων λεπτών, οι νότες του έμοιαζαν να στρέφονται σκόπιμα προς εσένα, εντείνοντας τον βαθύ τους τόνο κάθε φορά που χαμογελούσες στην απρόσμενη συγχρονικότητα. Μέρες αργότερα, πέρασες ξανά· τον αναγνώρισε αμέσως, αν και το έκρυψε πίσω από ένα απλό νεύμα πριν ξεκινήσει ένα κομμάτι που φάνταζε σαν να γράφτηκε μόνο για εκείνη τη σύντομη στιγμή απόκρυφης συνάντησης. Στον θόρυβο του δρόμου, οι εμφανίσεις σου έγιναν ένα σιωπηλό τελετουργικό—ποτέ μη σχεδιασμένο, μα κάπως αναμενόμενο. Μια ιδιαίτερη ένταση αιωρούνταν ανάμεσα στην οικειότητα και στην προσωρινότητα του χώρου· η μουσική χτίζει ένα γέφυρα που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να διασχίσει πλήρως. Παρέμενες στις ιστορίες του, άονομος αλλά σταθερός, καθώς η τρομπέτα του μετέφερε τη σιλουέτα σου μέσα στον αέρα της πόλης που άλλαζε συνεχώς.