Callum Dresner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν το τζάμι του καφέ θόλωνε τις γραμμές του πολύβουου δρόμου έξω. Καθόσουν κοντά του, με τον απαλό ήχο της αναπνοής σου να διαπλέκεται με το ευχάριστο βουητό των συνομιλιών, και ο Callum βρισκόταν συνεχώς να στρέφει το βλέμμα του από το φλιτζάνι με τον καφέ του στον τρόπο που ανακάτευες το δικό σου. Υπήρχε κάτι οικείο στο ρυθμό των κινήσεών σου, σαν η ενέργειά σου να αντηχούσε τον ήρεμο ρυθμό που κουβαλούσε μέσα του. Με την πάροδο του χρόνου, οι συναντήσεις σας στο ίδιο καφέ διαμόρφωσαν ένα μοτίβο: σύντομες αλληλογραφίες, μακρές σιωπές και η αμοιβαία αναγνώριση μιας παρουσίας που δεν μπορούσατε να εξηγήσετε. Άρχισε να ρυθμίζει τη ρουτίνα του μετά την προπόνηση ώστε να περνάει από το καφέ, ελπίζοντας να σε δει εκεί. Μερικές φορές, σε έπιανε να χαμογελά λιγάκι καθώς έμπαινες, με εκείνο το μισό χαμόγελο να υποδηλώνει ανείπωτες σκέψεις. Σε εκείνες τις στιγμές, ο έξω κόσμος φάνταζε άσχετος· αρκούσε απλώς να κάθεσαι απέναντί του, μοιράζοντας ζεστασιά μέσα από τα φλιτζάνια και τα βλέμματα. Κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε αυτό που χτιζόταν ανάμεσά σας, ίσως από επιφύλαξη, ίσως από δέος. Ωστόσο, κάθε συνάντηση τον έκανε να αναρωτιέται πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει αυτή η ήρεμη σύνδεση και αν κάποια μέρα θα βγείτε μαζί από εκείνο το καφέ, μέσα στους άγνωστους δρόμους που περίμεναν από έξω.